Κοινή ανακοίνωση του βουλευτή Αργολίδας καιΥπεύθυνου του Κοινοβουλευτικού Τομέα Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας, Ανδρέα Πουλά και του Τομεάρχη Κλιματικής Κρίσης και Ανθεκτικότητας, Μιχάλη Χάλαρη
Η κατολίσθηση που οδήγησε στο κλείσιμο του λιμανιού του Αθηνιού στη Σαντορίνη δεν είναι ένα «ατυχές περιστατικό». Είναι μια δυνατή υπενθύμιση ότι, σε έναν από τους πιο εμβληματικούς προορισμούς της χώρας, η κυβέρνηση απέτυχε να εξασφαλίσει τα στοιχειώδη ως προς την ασφάλεια και την ανθεκτικότητα των υποδομών.
Ο Πρωθυπουργός, ήδη από το 2024, είχε παραδεχτεί δημόσια ότι η Σαντορίνη χρειάζεται νέο λιμάνι. Από τότε, όμως, ο χρόνος πέρασε χωρίς ουσιαστική πρόοδο. Δεν είδαμε καθαρό χρονοδιάγραμμα, δεν είδαμε ώριμες μελέτες, δεν είδαμε διασφαλισμένη χρηματοδότηση. Ακούσαμε, αντίθετα, επαναλαμβανόμενες εξαγγελίες που δεν έγιναν έργο.
Το ίδιο συνέβη και τον Φεβρουάριο του 2025. Τότε ο αρμόδιος Υπουργός Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας, κ. Κικίλιας, ανακοίνωσε τη δημιουργία «λιμανιού διαφυγής» ως άμεση απάντηση σε κινδύνους φυσικών καταστροφών. Το παρουσίασε ως επείγον έργο, κρίσιμο για την προστασία ανθρώπινων ζωών. Σήμερα, δυστυχώς, αποδεικνύεται πως και αυτή η δέσμευση έμεινε στα χαρτιά, χωρίς καμία πραγματική επιχειρησιακή υλοποίηση.
Η κυβέρνηση δεν μπορεί άλλο να κρύβεται πίσω από λέξεις. Όταν η πρόληψη αντικαθίσταται από επικοινωνιακές ανακοινώσεις, οι φυσικοί κίνδυνοι γίνονται πραγματικές απειλές για την ασφάλεια των ανθρώπων και για την ίδια την οικονομία του τόπου.
Ζητάμε άμεσα καθαρές απαντήσεις και συγκεκριμένες ενέργειες. Πρώτον, να ειπωθεί ξεκάθαρα σε ποιο σημείο βρίσκεται η υλοποίηση του νέου λιμανιού και ποιο είναι το πραγματικό χρονοδιάγραμμα. Δεύτερον, να εξηγηθεί γιατί δεν προχώρησε το λεγόμενο «λιμάνι διαφυγής», παρότι παρουσιάστηκε ως επείγουσα ανάγκη. Τρίτον, να παρουσιαστεί ένα ολοκληρωμένο σχέδιο θωράκισης της Σαντορίνης απέναντι σε γεωλογικούς και κλιματικούς κινδύνους, με σαφείς αρμοδιότητες, έργα πρόληψης και λογοδοσία.
Η ασφάλεια δεν μπορεί να είναι μια υπόσχεση για το μέλλον. Οφείλει να είναι πράξη. Και σήμερα, αυτή η πράξη απουσιάζει.
