Οι Αμερικανοί πολιτικοί, εκείνοι που θέλουν να αυξήσουν τους φόρους στους πλούσιους, θα απογοητευτούν αν μάθουν ότι δεν θα συγκέντρωναν πολλά επιπλέον χρήματα για να ξοδέψουν.
Οι οικονομολόγοι συζητούν εδώ και δεκαετίες για το ποιο είναι το βέλτιστο ποσοστό φορολόγησης. Όλοι γνωρίζουν ότι υπάρχει ένας συμβιβασμός μεταξύ του ανώτατου φορολογικού συντελεστή και των εσόδων, γνωστός ως «καμπύλη Λάφερ». Ωστόσο, οι ειδικοί δεν συμφωνούν για το σχήμα της ούτε για το αν ο τρέχων ανώτατος ομοσπονδιακός συντελεστής εισοδήματος 37% βρίσκεται κοντά στη μέγιστη τιμή. Οι εκτιμήσεις κυμαίνονται από 40% έως 70%.
Οι οικονομολόγοι της αυστηρά μη κομματικής Joint Committee on Taxation ανέπτυξαν το πιο ρεαλιστικό μοντέλο του εξαιρετικά περίπλοκου φορολογικού συστήματος των ΗΠΑ, και τρεις από αυτούς μόλις δημοσίευσαν ένα άρθρο με τίτλο: «Οι καμπύλες Λάφερ είναι επίπεδες».
«Μεγάλες αλλαγές στους ανώτατους φορολογικούς συντελεστές γύρω από το επίπεδο που μεγιστοποιεί τα έσοδα οδηγούν σε μικρές αλλαγές στα έσοδα», καταλήγουν οι Rachel Moore, Brandon Pecoraro και David Splinter.
Αυτό ισχύει για τον ομοσπονδιακό φόρο εισοδήματος από μόνος του και είναι ακόμη πιο αληθινό όταν λαμβάνονται υπόψη οι φόροι σε πολιτειακό και τοπικό επίπεδο. Διατηρώντας σταθερό το υπόλοιπο φορολογικό σύστημα, διαπίστωσαν ότι ο ανώτατος ομοσπονδιακός συντελεστής που θα μεγιστοποιούσε τα συνολικά κρατικά έσοδα θα ήταν 39%, και αυτό θα αύξανε τα έσοδα σε μακροπρόθεσμη βάση μόνο κατά 0,21%. Οποιοσδήποτε ανώτατος συντελεστής στην περιοχή 30% έως 45% συγκεντρώνει περίπου το ίδιο ποσό συνολικών εσόδων μακροπρόθεσμα. Αν ανέβει περισσότερο, τα έσοδα μειώνονται.
Πώς είναι δυνατόν αυτό; Οι συγγραφείς διαπίστωσαν ότι οι αλλαγές στη συμπεριφορά παίζουν σημαντικό ρόλο στο σχήμα της καμπύλης Λάφερ. Αν αυξηθεί ο ανώτατος οριακός συντελεστής, τα άτομα και οι επιχειρήσεις “pass-through” στην κορυφαία κλίμακα θα βρουν διαφορετικούς τρόπους να μειώσουν το φορολογικό τους βάρος. Αυτοί οι τρόποι δεν είναι μόνο νόμιμοι, αλλά και ενθαρρύνονται από τον φορολογικό κώδικα.
Η αποτυχία να ληφθούν υπόψη οι αλληλεπιδράσεις με τους πολιτειακούς και τοπικούς φόρους είναι άλλη μια αδυναμία στις περισσότερες προηγούμενες έρευνες. Αν η αύξηση των ομοσπονδιακών εσόδων οδηγεί σε μείωση των εσόδων των πολιτειών ή των τοπικών αρχών, τότε δεν υπάρχει πολύ νόημα στην αύξηση, αφού οι άλλες δικαιοδοσίες πιθανώς θα ζητήσουν χρήματα από την Ουάσινγκτον.
Η Moore, ο Pecoraro και ο Splinter λένε ότι η αναζήτηση του ακριβούς ποσοστού που μεγιστοποιεί τα έσοδα δεν είναι τόσο σημαντική. «Η σχετική πολιτική επιλογή είναι μεταξύ προοδευτικότητας της φορολογίας και ανάπτυξης: ο συμβιβασμός ισότητας-αποδοτικότητας», γράφουν.
Αν και η μελέτη τους βρήκε μικρές αλλαγές στα έσοδα από την αύξηση του ανώτατου συντελεστή, διαπίστωσε επίσης σημαντικές μειώσεις στην οικονομική ανάπτυξη από κάτι τέτοιο. Η άντληση αυτών των τελευταίων 0,21 ποσοστιαίων μονάδων από τους πλούσιους αυξάνοντας τον ανώτατο συντελεστή στο 39% μειώνει το μακροπρόθεσμο ΑΕΠ κατά 0,12%. Η αύξηση στο 45% μειώνει το 0,5%. Ένας ανώτατος συντελεστής 54% μειώνει το ΑΕΠ κατά 1% και 67% κατά 2%. Στην πράξη, αυτές οι φαινομενικά μικρές αλλαγές στην ανάπτυξη σημαίνουν εκατομμύρια λιγότερες θέσεις εργασίας και μια οικονομία που αξίζει τρισεκατομμύρια λιγότερα, χωρίς ουσιαστικά περισσότερα έσοδα.
Χωρίς απαραίτητα να το επιδιώκει, η κυβέρνηση των ΗΠΑ κάνει αυτόν τον συμβιβασμό υπέρ της προοδευτικότητας εδώ και δεκαετίες. Παρόλο που ο ανώτατος συντελεστής για τους πλούσιους είναι χαμηλότερος σήμερα από ό,τι πριν από 50 χρόνια, η φορολογική βάση είναι μεγαλύτερη, πράγμα που σημαίνει ότι μεγαλύτερο εισόδημα υπόκειται σε φορολόγηση. Επιπλέον, οι ΗΠΑ έχουν επεκτείνει σημαντικά τις επιστρεπτέες φορολογικές πιστώσεις για τους φτωχότερους, έτσι ώστε το βάρος του ομοσπονδιακού φόρου εισοδήματος για περίπου το κάτω μισό των εισοδημάτων να είναι αμελητέο.
Μια πρόσφατη έκθεση του Congressional Budget Office διαπίστωσε ότι το ομοσπονδιακό σύστημα φόρων και μεταβιβάσεων μειώνει σημαντικά την ανισότητα εισοδήματος. Αν και είναι αλήθεια ότι το κορυφαίο 1% των εισοδημάτων έχει σταδιακά αυξήσει το μερίδιό του πριν από τους φόρους με την πάροδο του χρόνου, το μερίδιό τους στο ομοσπονδιακό φορολογικό βάρος αυξήθηκε ταχύτερα.
Η έκθεση του CBO διαπιστώνει ότι η κοινωνική ασφάλιση, οι φόροι και οι μεταβιβάσεις μειώνουν το πιο κοινό μέτρο ανισότητας εισοδήματος, που ονομάζεται συντελεστής Gini, κατά 28%. Άλλες πλούσιες χώρες έχουν πολύ λιγότερο προοδευτικά φορολογικά συστήματα, όχι επειδή φορολογούν λιγότερο τους πλούσιους, αλλά επειδή φορολογούν περισσότερο τη μεσαία τάξη.
Η αύξηση ενός ήδη προοδευτικού φόρου εισοδήματος δεν αξίζει τον κόπο.
Πηγή: skai.gr
Διαβάστε τις Ειδήσεις σήμερα και ενημερωθείτε για τα πρόσφατα νέα.
Ακολουθήστε το Skai.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
