Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
Σάββατο 31 Οκτωβρίου 2026Πολιτική · Κοινωνία · Ιδέες
Πολιτική ενημέρωση
ΤΩΡΑ
Απόψεις

Το δημοσκοπικό προβάδισμα δεν είναι λευκή επιταγή

Μια δημοκρατική, πλουραλιστική ανάγνωση: η κυβέρνηση οφείλει λογοδοσία ακόμη κι όταν προηγείται — και η αντιπολίτευση δεν κληρονομεί τη δυσαρέσκεια.

Συντακτική Ομάδα · 25 Σεπτεμβρίου 2026 · 5′ ανάγνωση

Μοιραστείτε το

ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΣΥΝΤΑΞΗΣ — ΠΡΟΣΧΕΔΙΟ ΥΠΟ ΕΛΕΓΧΟ: Ιδεολογική αφετηρία: δημοκρατικός πλουραλισμός και προοδευτικός θεσμικός έλεγχος. Εκκρεμεί πλήρης τεχνική ταυτότητα της έρευνας για την οριστική ειδησεογραφική εισαγωγή. Καμία αριθμητική εκλογική πρόβλεψη.

ΑΠΟΨΗ | Συντακτική Ομάδα | 25/09/2026

Μια δημοκρατική, πλουραλιστική ανάγνωση: η κυβέρνηση οφείλει λογοδοσία ακόμη κι όταν προηγείται — και η αντιπολίτευση δεν κληρονομεί τη δυσαρέσκεια.

Η δημοσκόπηση της Metron Analysis που παρουσιάστηκε στο MEGA στις 24 Σεπτεμβρίου, και αποτυπώνεται επίσης στην ΕφΣυν, δίνει την αφορμή για ένα ερώτημα σημαντικότερο από την καθημερινή κατάταξη των κομμάτων. Η ΝΔ διατηρεί την πρώτη θέση στην πρόθεση ψήφου, ενώ η αξιολόγηση της πορείας της χώρας είναι κυρίως αρνητική. Χωρίς να μετατρέπουμε μια έρευνα σε εκλογική πρόβλεψη, μπορούμε να συζητήσουμε την πολιτική αρχή που αναδεικνύεται: η συγκριτική υπεροχή ενός κόμματος δεν καταργεί την υποχρέωσή του να απαντά για την πολιτική που ασκεί.

Η αιρετική θέση: η νομιμοποίηση δεν είναι ένα ενιαίο πακέτο

Στη δημόσια συζήτηση συχνά φανταζόμαστε τη λαϊκή εντολή σαν γενική εξουσιοδότηση που αποκτάται μια φορά και παραμένει αδιαίρετη. Από δημοκρατική και πλουραλιστική σκοπιά, αυτή είναι ανεπαρκής αντίληψη. Η εκλογική επιλογή αναδεικνύει κυβέρνηση. Δεν μετατρέπει κάθε μελλοντική απόφαση σε σωστή, κάθε κριτική σε υπονόμευση και κάθε κοινωνική αντίδραση σε παρεξήγηση.

Ένας πολίτης μπορεί να θεωρεί ένα κόμμα προτιμότερο από τους διαθέσιμους ανταγωνιστές του και ταυτόχρονα να απορρίπτει σημαντικές επιλογές του. Δεν υπάρχει λογική υποχρέωση να εγκρίνει το σύνολο της πολιτικής του για να το επιλέξει συγκριτικά. Η δημοκρατία οφείλει να χωρά αυτή την επιφύλαξη, αντί να την εξαφανίζει πίσω από το επιχείρημα ότι ο πρώτος δικαιώνεται συνολικά.

Η κυβέρνηση δεν εξετάζεται μόνο απέναντι στους αντιπάλους της

Για τη Νέα Δημοκρατία, η επίκληση της πρώτης θέσης μπορεί να αποτελεί στοιχείο πολιτικού ανταγωνισμού. Δεν αποτελεί απάντηση σε κάθε ερώτημα για το κόστος ζωής, τη λειτουργία υπηρεσιών ή τη διαφάνεια των αποφάσεων. Ο κυβερνητικός απολογισμός πρέπει να συγκρίνει δεσμεύσεις και αποτελέσματα, όχι μόνο κόμματα και ποσοστά.

Το ότι μια εναλλακτική δεν πείθει αρκετά δεν κάνει αυτομάτως επαρκή την υφιστάμενη πολιτική. Αν δεχθούμε το αντίθετο, παραχωρούμε σε κάθε κυβέρνηση το δικαίωμα να μειώνει τις απαιτήσεις από τον εαυτό της ανάλογα με τις αδυναμίες της αντιπολίτευσης. Πρόκειται για κίνητρο κακής διακυβέρνησης: η πολιτική επιβίωση θα αρκούσε αντί της κοινωνικής αποτελεσματικότητας.

Η ουσιαστική λογοδοσία ξεκινά από συγκεκριμένα ερωτήματα. Ποιος στόχος είχε τεθεί; Πότε θα επιτυγχανόταν; Τι άλλαξε και γιατί; Ποιος αναλαμβάνει τη διόρθωση; Δεν χρειάζεται μια κυβέρνηση να αποδέχεται κάθε κατηγορία για να απαντά καθαρά. Χρειάζεται να αναγνωρίζει ότι η κριτική δεν αναστέλλεται επειδή οι αντίπαλοί της έχουν δικά τους προβλήματα.

Η κοινωνική δυσαρέσκεια δεν έχει κομματικό ιδιοκτήτη

Η ίδια αρχή στρέφεται και προς τον προοδευτικό χώρο. Είναι δελεαστικό να διαβάζει κανείς κάθε αρνητική γνώμη για την κυβέρνηση ως προκαταβολική αποδοχή του δικού του σχεδίου. Όμως η απόρριψη μιας κατάστασης δεν προσδιορίζει αυτόματα την επιθυμητή κατεύθυνση αλλαγής. Άλλος ζητά περισσότερο δημόσιο έλεγχο, άλλος λιγότερη γραφειοκρατία, άλλος σταθερότητα και άλλος βαθύτερη αναδιανομή.

Αυτές είναι διαφορετικές πιθανές πολιτικές επιδιώξεις, όχι συμπέρασμα ότι η συγκεκριμένη μέτρηση κατέγραψε τις ομάδες αυτές. Η διάκριση έχει σημασία. Η σοβαρή αντιπολίτευση δεν δικαιούται να κατασκευάζει μια έτοιμη κοινωνική πλειοψηφία από ανθρώπους που απλώς συμφωνούν ότι κάτι δεν λειτουργεί. Οφείλει να πείσει ότι η δική της λύση είναι δίκαιη, εφαρμόσιμη και προτιμότερη.

ΠΑΣΟΚ, ΕΛΑΣ, ΣΥΡΙΖΑ και άλλες προοδευτικές δυνάμεις πρέπει επομένως να συζητούν όχι μόνο τι καταγγέλλουν, αλλά και ποιες επιλογές θα έκαναν αν είχαν την ευθύνη. Ποιες δαπάνες θα προτεραιοποιούσαν; Ποιες συγκρούσεις συμφερόντων θα αντιμετώπιζαν; Ποιοι θα ωφελούνταν πρώτοι; Χωρίς τέτοιες απαντήσεις, η επίκληση της κοινωνίας γίνεται αφηρημένη εκπροσώπηση χωρίς επαρκή εξουσιοδότηση.

Μια αριστερή υπεράσπιση της αμφιβολίας

Η προοδευτική πολιτική δεν χρειάζεται να αντιμετωπίζει τον δύσπιστο πολίτη σαν εμπόδιο που πρέπει να πειθαρχήσει. Η αμφιβολία μπορεί να είναι δημοκρατικός πόρος. Αναγκάζει τα κόμματα να εξηγούν τις προτάσεις τους, να αναγνωρίζουν το κόστος τους και να αποδέχονται ότι κανένας πολιτικός χώρος δεν μονοπωλεί την κοινωνική εμπειρία.

Από αυτή τη σκοπιά, η υπεράσπιση της πολυφωνίας δεν είναι πολυτέλεια για περιόδους ευημερίας. Είναι μέθοδος καλύτερων αποφάσεων ακριβώς όταν οι πιέσεις αυξάνονται. Η εργαζόμενη που διαφωνεί με ένα μέτρο, ο μικρός επαγγελματίας που ζητά απλούστευση και ο νέος που θέλει πρόσβαση σε κατοικία δεν πρέπει να χωρέσουν με το ζόρι σε ένα επικοινωνιακό σχήμα.

Αυτό δεν σημαίνει ότι όλες οι προτάσεις είναι ισοδύναμες ή ότι η ιδεολογική σύγκρουση περιττεύει. Σημαίνει ότι η σύγκρουση πρέπει να διεξάγεται με επιχειρήματα που αντέχουν σε ερωτήσεις. Η κοινωνική δικαιοσύνη κερδίζει όταν μπορεί να εξηγήσει τους κανόνες της, όχι όταν ζητά να εξαιρεθεί από τον έλεγχο.

Τα όρια της μέτρησης και τα όρια της εξουσίας

Χρειάζεται και μια δημοσιογραφική αυτοδέσμευση. Δεν ανακτήθηκε πλήρης τεχνική ταυτότητα της συγκεκριμένης δημοσκόπησης στο διαθέσιμο κείμενο. Γι’ αυτό δεν στηρίζουμε εδώ κρίσεις για στατιστικά σημαντικές μετακινήσεις, προβλέψεις εδρών ή βεβαιότητες εκλογικής συμπεριφοράς. Οι δύο δημοσιεύσεις αφορούν την ίδια έρευνα, όχι δύο ανεξάρτητες μετρήσεις.

Το επιχείρημα αυτού του άρθρου είναι κανονιστικό: μια καλή δημοκρατία δεν εξαντλεί τη λογοδοσία στην επόμενη κάλπη ούτε την υποτάσσει στη δημοσκοπική συγκυρία. Χρειάζεται δημόσια στοιχεία, θεσμούς ελέγχου, δυνατότητα διόρθωσης και πολίτες που δεν αντιμετωπίζονται ως παθητικοί αποδέκτες της κομματικής ερμηνείας.

Η αιρετική πρόταση προς όλους είναι συνεπώς απλή αλλά απαιτητική: λιγότερη προσπάθεια να παρουσιαστεί κάθε αριθμός ως δικαίωση και περισσότερη προσπάθεια να γίνει κάθε δέσμευση ελέγξιμη. Η κυβέρνηση δεν απαλλάσσεται επειδή προηγείται. Η αντιπολίτευση δεν δικαιώνεται επειδή υπάρχει δυσαρέσκεια. Κανένας δεν παίρνει λευκή επιταγή από τη δυσκολία του πολίτη να βρει καλύτερη επιλογή.

Πηγές και τεκμηρίωση

Βιβλιοθήκη kentroaristera.gr — Εικονογράφηση, όχι καταγραφή πραγματικού συμβάντος.

Κοινοποίηση στο Facebook

Μοιραστείτε το